හුළං ඇල්ල දෙවෙනි කොටස

පළමු කොටස බලපු නැති ය ඉන්නවනම් ගිහින් බලල එමු නේද.

-----------------------------------------------------------------------------------

ඊළඟ දවසේ අපි නැගිටින්නත් කලින් ගුණේ අයිය අපේ වාඩියට ඇවිත් හිටියා. උදේට උයා පිහාගෙන කාලා බත් මුල් එහෙමත් බැඳගෙන දුවිලි ඇල්ල බලන්න යන්න තමයි අපේ දවසේ ප්ලෑන් එක උනේ, දුවිලි ඇල්ල අවට සමනල්ලු බොහොමයක් ඉන්න ලස්සන පරිසර පද්ධතියක් තියෙන නිසා තමයි අපි එහාට යන්න තීරණය කලේ. හැබැයි පාන්දරින් ගමන පිටත් වෙන්න කිසි උවමනාවක් පිරිස අතරේ තිබුනේ නැහැ. ඒ වගේම පොඩි එව්වෝ එහෙමත් ඉන්න නිසා හදිස්සි කරන්නත් බැහැ. නාලා, කාලා සමහරු කාලා නාලා, පොඩි උන්ව හෝදගෙන එහෙම වැඩි කලබලයක් නැතුව අපි ගමන පටන් ගත්තා. ගුණේ අයියත් ආපු නිසා ටිකක් ඉක්මනට බත් උයාගෙන කාලා, දවල්ට කන්න බත්මුල් එහෙමත් බැඳ ගත්තා.

මෙන්න මගේ පරණ දඬුමොණර යන්තරේ

මගේ වාහනේ තියෙන තැනම තියෙන්න ඇරලා සයිට් එකේ කැන්ටර් එකෙන් ගමන යන්න පිටත් උනා. අපි හිටපු තැන ඉඳලා කිලෝමීටර 5 ක් විතර වෙන පාරක ගිහින් ඊට පස්සේ ගඟෙන් එගොඩ වෙලා කිලෝමීටර 10 ක් වගේ දුරක් යන්න ඕනෙලු දුවිලි ඇල්ල ගාවට යන පාර පටන් ගන්න තැනට. එතන ඉඳලත් තව කිලෝමීටර 10ක් වගේ යන්න ඕනෙලු ඇල්ල ගාවට යන්න. අපි එතනට යද්දී පාලිත අයිය අපිට මග පෙන්නන්න ඇවිත් හිටියා. ගඟ ගාවට ඇවිත් අපේ ගල් බොරළු පවුල නතර උනා එතනින් එහාට යන්න අමාරුයි කියලා. උන්ට එතන ආරක්ෂාව ගැන ප්‍රශ්නයක් තිබුනේ නැහැ. බිම වාඩියකුයි, ගහක් උඩ හදපු අට්ටාලෙකුයි දෙකක්ම තිබුනා.

ගහ උඩ අට්ටාලෙ සහ ගහ යට වාඩිය

ගඟෙන් එගොඩ වෙලා දුවිලි ඇල්ල බලන්න යන ගමනේ ආරම්භය

උන්ට එහෙම්ම ඉන්න ඇරලා අපිත් ඔන්න ඔහේ හිමීට හිමීට ඉස්සරහට යනවා. අපි මේ යන විදිහට සහ ගමන යන්න පටන් ගත්තු වෙලාවයි අනුව දුවිලි ඇල්ල ගාවට රෑ වෙන්න කළින් ගියත්, රෑ වෙන්න කළින් ආපහු එන්නනම් කොහෙත්ම බැරි බව මට කළින්ම තේරුණා. ඒත් ඉතින් ඒක ප්‍රායෝගිකව අත්විඳිනකම් තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරන්නෙ  නැති අපේ බාල සහෝදර පිරිසට ඒක පහදලා දෙන එක හරි අමාරු කාරණයක් උනා. අඩු ගානේ කලින් දවසේ කැලේ මැද්දේ මහ රෑ පොඩි උන්වත් අරගෙන කට්ට කාගෙන පණ නයේ ගිය නඩේ ගැනවත් මුන්ට ඒ වෙද්දී මතක නැහැ. අතරමග නතර වෙච්ච ගල් බොරළු පවුලේ උන්ට කන්න තිබ්බ බත් පාර්සල් ටිකත් අපි අරගෙන ඇවිත් කියල කවුරු හරි වැදගත් හෙළිදරව්වක් කරා. ඊට පස්සේ තවදුරටත් ඉස්සරහට යන එක කරන්න බැරි කමටම තමයි ආපහු හැරෙන්න තීරණය උනේ. ඒ අන්තිම තුරුම්පුවත් තිබ්බේ නැත්නම් වැඩේ හරි අමාරු වෙන්න ඉඩ තිබුනා. ඒ විතරක්නම් මදෑ එදා හවස ගල් බොරළු පවුල ආපහු කොළඹ යන්න ප්ලෑන් කරගෙන හිටියේ, උන් එක්කම මගේ හාමිනෙත් කොළඹ එන්න පිටත් වෙන්න තමයි හිතාන හිටියේ. එයාට නිවාඩු ගන්න විදිහක් නැහැ කියල මට කළින්ම කියල තිබුනේ. කොහොම හරි වටපිටාවේ ෆොටෝ ටිකක් එහෙමත් ගහගෙන දුර්ලභ සමනල වර්ගයක් එහෙමත් බලා ගත්තා.

ආපු පාරේම ආපහු යන එක වැඩක් නැහැ කියල ගඟෙන් එගොඩ වෙලා බොහොම අමාරු පාරකින් තමයි ගල් බොරළු පවුල ඉන්න තැනට ආපහු එද්දි ආවේ. ඒ එන ගමන් සරාගේ ෆෝන් එක ගඟට වැටිලා ඒකෙ කෑලි හොයන්නත් සෑහෙන වෙලාවක් ගත උනා. ඒත් ඒකෙ හවුසින් එකේ කොටසක් හොයා ගන්න ලැබුනේ නැහැ. එතන වතුර පාර ගලන්නේ නැති දිය කඩිත්තක් වගේ තැනක්. ගැඹුරත් උපරිම අඩි එක හමාරක් වගේ ඇති. කොහොම හොයල බැලුවත් ඒක හොයා ගන්න බැරි උනා.

මේ තියෙන වාඩිය අවට ඉඳගෙන තමයි අපි දවල් කෑම කෑවේ

මෙතනින් තමයි බලාගාරයෙන් පිටවෙන වතුර ආපහු ගඟට වැටෙන්නේ 

ගල් බොරළු පවුල හිටපු තැනට ආපු අපි තැන්තැන් වල වාඩිවෙලා බත්මුල් ටික ලිහාගෙන කෑවා. තැනින් තැන ගලාගෙන යන පුංචි දිය පාරවල් වලින් තමයි අපි තිබහ  නිවා ගත්තේ. තවත් ටික වෙලාවක් එතන ඉඳලා අපි කොටස් දෙකට බෙදුනා. කොළඹ යන උදවිය කැන්ටර් එකට නැගලා ගල් බොරළු පවුලේ වාහනේ නතර කරලා ආපු තැනට යන්න පිටත් උනා. ඉතුරු වෙච්ච අපි කීප දෙනා හිමි හිමීට ආපහු වාඩිය තියෙන දිහාට පයින් එන්න පිටත් උනා.

යන එන ගමනේදී වගේම බත් කාල බිව්වෙත් මේ වගේ ගලාගෙන එන වතුර

මම මේ කියපු හරිය බළන්ගොඩ පැත්තේ ගොඩ දෙනෙක් හොඳට දන්නවා, මැණික් වර්ග තරමක් බහුලව හම්බ වෙනවා කියන හරියක්. වන සංරක්ෂණ එකට අයිති කැලෑවක් නිසා මේ හරියේ තියෙන මැණික් තවමත් ඉතුරු වෙලා තියෙනවා කියල තමයි ගොඩ දෙනෙක් කියන්නේ. ඒ නිසාම වටපිටාවේ ඉන්න මිනිස්සු බොහොම රහසිගතව මැණික් ගරන්න මේ පැත්තට එනවා කියලත් අපිට දැනගන්න ලැබුනා. ඒ වගේම ඒ හරියේ අලි විතරක් නෙමෙයි කුළු හරක් එහෙමත් ඉන්නවා කියල ගුණේ අයියල කිව්වා.

අපි නාන්න ගිය වෙලාවෙ අපි එක්ක ගිය සරා මැණික් ගල් හොයනවා කිය කියා ගඟේ වැලි අහුරු අතට අරගෙන මැණික් හොයන්න ගත්තා. ටික වෙලාවකින් ඒක ලෙඩක් වගේ හැමෝම අතරේ පැතිරිලා ගියා. ඇත්තටම ඒ හරියේ රතු පාට වැලි කැට වගේ පුංචිම පුංචි මැණික් ගල් වර්ගයක්නම් හරියට තිබුනා. ගොඩ දෙනෙකුට ගඟේ වැලි අතරේ තිබිල ඒ වගේ ගල් කෑලි හම්බ උනා. ඒවා ඒ තරම් වටින වර්ගයක් නෙමේ කියල තමයි සරා කිව්වේ.  සරා කියපු විදිහට ඒ ගල් වර්ගයේ නම ගාර්නට් වගේ තමයි මතක. ඒ වගේම ඒ අහුල ගත්තු ගල් ටික බලලා ඉවර වෙලා විසි කරලා දැම්මා.

මෙතන තමයි අපි නැවේ සහ සරාගේ මැණික් ගල් මෙහෙයුම කලේ

දවසේ වැඩ කටයුතු

මෙන්න මාළුවා, නම කිව්වට මතක හිටියේ නැහැ. ටිකක් වෙනස් නමක්

එදා හවස් වරුවෙන් සෑහෙන වෙලාවක් ගඟේ නාලා වාඩියට ගොඩ උනා. වාඩියේ නතර වෙලා හිටපු ගුණේ අයියලත් නිකං ඉඳලා තිබුනේ නැහැ. එයාලගේ බෝර ටීම් එකේ අයිය කෙනෙක් යොතක් දාලා පහළ තියෙන පුංචි දිය ඇල්ල වැටෙන මහ වතුර වලෙන් ලොකු මාළුවෙක් අල්ලගෙන තිබුනා. වාඩියට ආපු අපේ ඇස් උඩ ගියේ තඩි මාළුවෙක්ව සියඹලා කිනිත්තකින් කණුවක එල්ලලා තියෙන හැටි දැකලා. ඒ වෙද්දී වෙලාව හවස පහමාරට වගේ ඇති. රෑ කෑම හදන්න ඕනේ කරන වතුර එහෙම ඇදලා කෑම හදන වැඩේ ගුණේ අයියලාගේ මූලිකත්වයෙන් පටන් ගත්තා. ඒ වැඩේ යන විදිහට යන්න ඇරලා මාළු අල්ලන තැනට යන්න මමයි තව එකෙකුයි හිමීට පිටත් උනා. අපි දෙන්න ගල් උඩින් පැන පැන ගඟ දිගේ තමයි ගියේ. ඒ වෙද්දී බිම්කලුවර වැටීගෙන ඇවිත් තිබ්බ නිසා මතක ඇතුව ටෝර්ච් දෙකකුත් අරගෙන ගියා. පැය භාගයක් වගේ එතන ඉඳලා බැළුවා, මාළු අහුවෙන පාටක් නැහැ. අපි නිසා අර මනුස්සයටත් මාළු අහු වෙන්නේ නැති බවක් තමයි පෙන්න තියෙන්නේ. ඒ නිසා හිමීට මාරුවෙලා වාඩිය දිහාට යන්න පිටත් උනා. ඊට පස්සේ අපි දෙන්න අමාරුවෙන් කන්ද නැගලා අඩිපාර දිගේ වාඩියට ගියා. අපි එද්දී ආපු පාර දිගේ ටෝර්ච් එළියකින් පවා ආපහු යන එක අවධානම්. එද්දී ආවේ ගලින් ගලට පැන පැන වගේ. ඒ නිසා කන්ද නැගලා පාරට ඇවිත් දුර පාරකින් තමයි අපි ගියේ. අපි යද්දී රෑ කෑමට හෝ මිරිස් දාපු මාළු හොද්දක් එක්ක තව මොනවද හදල තිබුනා. අපිට අපේ නිදහස විඳගන්න ඉඩ දීලා ගුණේ අයියයි පාලිත අයියයි එයාලගේ තාවකාලික නවාතැන්පොළට පිටත් උනේ බත් මුල් දෙකකුත් එහෙම බැඳගෙන. ඒ වෙද්දී වෙලාව උපරිම රෑ 7 වගේ වෙන්න ඇති.

ගඟ අවට කැලෑව

ඉක්මණට බත් කන්න ඕනේ කියල කාගෙවත් ලොකු උනන්දුවක් තිබුනේ නැහැ. දැන් නඩෙන් ඉතුරු වෙලා ඉන්නේ නම දෙනයි. හඳ පායලා පුදුම ලස්සනකට වටපිටාව දිලිසෙන්න පටන් අරගෙන තිබ්බා. දිය අල්ලේ මුණුමුනුව බිඳුනේ ඉඳහිටල අපි කවුරුහරි කතා කරන සද්දෙකට විතරයි. අපි ඔක්කොම වගේ ගල් තලාව උඩයි වාඩිය අයිනෙයි  සමහරු වාඩිවෙලා සමහරු ඇලවෙලා පුදුම සමාධානයක් වින්ඳා.

මම නැති අතරේ ගෙදරට හොරු පැන්නොත් කියල රට ඉඳල ගෙනාපු වටිනා කියන බඩු මුට්ටු ටික පොත් කබඩ් එක අස්සේ හංගල තියල තමයි මම ආවේ. ඒ වගේම වැඩි ආරක්ෂාවට කියල එයින් එකක් මම එද්දී අරගෙන ආවා. අර බකාඩි කියල වතුර වගේ වර්ගයක් තියෙන්නේ, අන්න එයින් එකක් තමයි මම අරගෙන ඇවිත් තිබුනේ.

මම හිමීට අනිත් උන්ට කිව්වා මගේ බෑග් එකේ මෙන්න මෙහෙම දෙයක් තියෙනවා කියලා. මම, සමුරායි, සරා, ශිරෝ කියන අපි හතර දෙනා ගඟේ වතුරයි, ඉතුරුවෙලා තිබ්බ චොකලට් ටිකකුයි එක්ක ඒ සද්කාර්යය පටන් ගත්තා. මගේ ස්ලීපින් බෑග් එක ගල් තලාවේ එළලා වාඩි වෙන්න පොඩි සුව පහසුවක් හදා ගත්තා. ටික වෙලාවකින් චොකලට් ඉවර උනා, ඊට පස්සේ ඉතින් අතට අහුවෙන ඵෑනු ගෙඩියක්, මිරිස් වගේ දේවල් වලින් තමයි වේල පිරිමැහුනේ. රෑට කන්න තියෙන මාළු ටික පරිස්සම් කරගත්තේ බත් එක්ක රස විඳින්න හිතාගෙන. බෝතලේ ටික ටික හිස් වෙද්දී බරපතල සාකච්ඡා කීපයකුත් ඇති උනා. සිදුහත් කුමාරයා ගැන, රාවණා ගැන, මේ වගේ නොයෙකුත් දේවල් සාකච්චා කළා. ඉතුරු උන් පස් දෙනා අපේ බරපතල සාකච්ඡා අහගෙන වාඩිය ඇතුළට වෙලා හිටියා. ඒ එක්කම සරින් සැරේ බක බක ගාල හිනාවෙන සද්දෙත් ඇහුනා. අපි සැලෙයි ඒවට. මේ අතරේ දන්නෙම නැතුව බෝතලේ හිස් උනා.

ඒ රාජකාරිය අහවර වෙලා හීතල වෙලා තිබ්බ බත් ටිකක් බෙදාගෙන කෑවා. අපි බත් කන අතරේ අනිත් උන් ටිකත් එළියට ඇවිත් වල්පල් කතා කරන්න පටන් ගත්තා. බත් කාල ඉවර වෙලා සාකච්ඡා වටයට සහභාගී වෙන ගමන් ස්ලීපින් බෑග් එකේ පොඩ්ඩක් ඇළ උනා විතරයි මතක. පහුවෙනිදා උදේ නැගිටලා බලද්දී මම විතරක් නෙමෙයි සරා සමුරායි ශිරෝ කුරූ අපි සෙට් එකම නිදාගෙන තියෙන්නේ කතා කර කර හිටපු තැන් වලමයි. වාඩිය ඇතුලේ නිදාගෙන තියෙන්නේ ඉතුරු වෙලා හිටපු කෙල්ලෝ දෙන්න විතරයි. අනිත් උන් ඔක්කොම ගල් තලාව උඩ.

ගුණේ අයියාගේ ගල් ආසනය

උදේ වෙද්දී ගුණේ අයියල ඇවිත් හිටියා, ඒ අතරේ කලින් නොදැක්ක අලුත් මුණු කීපයකුත් තිබුනා. ගුණේ අයිය වාඩියට ආපු ගමන් දැක්කේ හිස් බකාඩි බෝතලේ. හිස් බෝතලේ අතට අරගෙන “මහත්තයල අපූරු ජාතියක්නේ පාවිච්චි කරලා තියෙන්නේ” කියල කිව්වා. ඊට පස්සේ අපෙන් ඇහුව ඒ හිස් බෝතලේ බොන වතුර පුරවගන්න තියා ගන්නද කියල. අපිට මොටද හිස් බෝතලයක්. ටික වෙලාවක් යද්දී ඒ බෝතලේට වතුර එකක් පුරවලා වාඩියේ තිබ්බ මේස ලෑල්ල උඩ තියෙනවා දැකගන්න පුළුවන් උනා.

අද සයිට් එකේ වැඩ පටන් ගන්නවා කියන එක අපිට මතක් උනේ ගුණේ අයිය එක්ක ආපු අනිත් මිනිස්සුන්ව දැක්කම. හැමෝම වගේ බොහොම බයාදු විදිහට හිනා වෙලා කතාබහ කළා අපි එක්ක. සයිට් එකේ මහත්තයාගේ යාළුවො කට්ටියක් කියන එක ගුණේ අයිය එයාලට කළින්ම දැනුම් දෙන්න ඇති. උදේට කන්න බත් ටිකකුයි පරිප්පුවකුයි හැදුවේ ගුණේ අයියලා. ඒ අතරේ අපි ගිහින් ශරීර කෘත්‍යය එහෙම කරගෙන, දතකට මැදලා, නාගෙන එහෙම වාඩියට ආවා. සයිට් එකේ මිනිස්සු වැඩ පටන් ගන්න නිසා අපි ටිකක් වේලපහින් එතනින් පිටත් වෙමු කියල තීරණය කලා. මිනිස්සු ආවට පස්සේ එතන තිබ්බ නිදහස් බව ටික ටික නැති වෙනවා කියල හැඟීමක් අපිට ඇති උන නිසා තමයි ඉක්මනට එන්න තීරණය කලේ. බත් ටික කාල ඉවර වෙලා බඩුමුට්ටු ටික අදින්න පටන් ගත්තා. එද්දී ගෙනාපු බඩු ටික උස්සගෙන යන්නත් එපැය. කැමරා, ට්‍රයිපොඩ්, මෙට්ටේ, වතුර බෝතල්, ඇඳුම් මල්ල සහ තව මෙකී නොකී බඩුමුට්ටු තොගයක් එතන තිබ්බා. බඩු ටික අදින්න ගුණේ අයියලගේ ටීම් එකේ උදවියත් සෑහෙන්න උදව් කලා. අන්තිමට බඩුමුට්ටු ටික පැක් කරගෙන ඉවර වෙලා ගුණේ අයියලාගෙන් සමු අරගෙන එහෙම ජීප් එකෙයි කැන්ටර් එකෙයි නැගල ආපසු ගමන පිටත් උනා.
ආපහු එන ගමනේදීත් අපේ යාළුවගේ ක්වාර්ටස් එක ගාව නතර උනේ වටපිටාවේ ෆොටෝ ටිකක් ගහන්න, සමනල්ලු බලන්න සහ විශේෂයෙන්ම දොඩම් ටිකක් හදාගෙන බොන්නත් එක්ක. එතන පැයක් හමාරක් වගේ ඉඳල ආපහු ගමන පටන් ගත්තා. කාර් නතර කරපු ගේ ගාවට එන්නත් පැයක් විතර ගියා. කලින් දවසේ එක වාහනයක් පිටත් උන නිසා දැන් එතන තිබුනේ චමිතගේ කාර් එක විතරයි. එතනට ඇවිත් ඒකත් අරගෙන පඹහින්න හන්දියට ආවා. මුලින්ම ඒ කිට්ටුව පාත ගෙවල් තියෙන චමිතට සමු දුන්නා. ඊට පස්සේ කැන්ටර් එකත් අපි එක්කම ඒ ලඟම තියෙන හන්දියට අරගෙන ගියේ මේ දවස් ටිකේ අපිට සැළකුව ගුණේ අයියට, පාලිත අයියට ඩ්‍රයිවර් අයියට පොඩි සැළකීමක් කරන්න ඕනේ කියන එක හිතේ තියාගෙන. මහලොකු දෙයක් නෙමෙයි, ඒ වගේම ගොඩ දෙනෙක් අනුමත කරන දේකුත් නෙමෙයි ඒත් ඒ වගේ තැනක වැඩ කරද්දී තියෙන තත්ත්වය අපි දන්න නිසා හන්දියේ බාර් එකෙන් ලබා දෙන්න පුළුවන් වර්ගයේ සැළකීමක් කරන්න තමයි අපි තීරණය කලේ. අපේ සැළකීම ගුණේ අයියයි, පාලිත අයියයි අතරේ බෙදාහදා ගන්න කියල ඩ්‍රයිවර් අයියගේ අතට දුන්නා. එතනින් අපේ යාළුවටයි, ඩ්‍රයිවර් අයියටයි සමු දීල ඉතුරු වෙච්ච හය හත් දෙනා මගේ වාහනේට නැගල කොළඹ දිහාවට ගමන පටන් ගත්තා. මගේ වාහනේ යන්න පුළුවන් උපරිම 5 දෙනෙකුට විතරයි. දෙන්නෙක් උකුලවල් උඩ ඉඳගෙන කොහොම හරි ශේප් කරගෙන බලන්ගොඩ දිහාට ගෑටුවා.

මේ වෙද්දී දවල් කෑමටත් වෙලාව කිට්ටු වෙලා තිබුනේ. සමුරායි උන්ගේ ගෙදරට කෝල් කරලා කිව්වා අපිට කෑම හදන්න කියලා. උන්ගේ ගෙවල් තියෙන්නේ බළන්ගොඩ ඉඳල රත්නපුරේ පැත්තට ටික දුරක් යද්දී, අපි යන අතරමගදී වාහනේ යට හරියෙන් මොකක් හරි සද්දයක් ඇහුනා. ටයර් එකේ මොකක් හරි ගෑවෙන සද්දයක් වගේ සද්දයක් තමයි ආවේ. එක පාරක් නතර කරලා බැලුවත් මොකක්ද කියල හොයා ගන්න බැරි උනා. ඕනේ මගුලක් කියල දිගටම ගිහින් සමුරායි ලගේ ගෙදර ටික වෙලාවක් ඉඳලා බත් එහෙම කාලා ආපහු ගමන පටන් ගත්තා. මගදී ඩීසල් ගහන්න ෂෙඩ් එකක වාහනේ පොඩ්ඩක් නතර කලාම තමයි දැනගත්තේ අර සද්දේ ඇවිත් තියෙන්නේ කොහෙන්ද කියලා. වාහනේට නගපු කට්ටිය ටිකක් වැඩි නිසා ටයර් එක ගිහින් ඩීසල් ගැහුවට පස්සේ ටැංකියට එන්න තියෙන රබර් බටේ ගෑවෙන සද්දේ තමයි අපිට ඇහිලා තියෙන්නේ. එහෙම වැදිලා බටේ හිල් වෙලා. ඩීසල් ගහද්දි එතනින් ලීක් වෙන්න ගත්තා. හරි අමාරුවෙන් ඩීසල් ටිකක් ගහගෙන වංගු තියෙන පාරේ එද්දී අර සිදුරෙන් ඩීසල් ලීක් වෙන්න පටන් ගත්තා. කරන්න තිබ්බේ එක දෙයයි. වංගු තියෙන තැන් වලදී වේගේ සෑහෙන ප්‍රමාණයක් අඩු කරලා රත්නපුරේට එනකල් කරදරයක් නැතුව ආවා.

අපේ පිරිසව බස් ස්ටෑන්ඩ් එකෙන් බැස්සුවා. එතනින් සියල්ලන්ටම සමු දීලා වාහනේ ආපහු හරවගෙන ගෙදර බලා යන ගමන මම තනියම පිටත් උනා.  කලවාන පාරෙන් ඇවිත් ගෙදරට ගිහින් ඔතාගෙන ආපු කොච්චි පැළ දෙක හෙවනකින් අරගෙන තියලා ගෙදර ආපු බව කියන්න හාමිනේට කෝල් එකක් ගත්තා.

ලොකු අරමුණක් නොතිබ්බ ගමනක් උණාට සෑහෙන අපූරු අත්දැකීම් ගොන්නක් ලබා ගත්තු ගමනක් ඒ විදිහට නිමා උනා. ඒ පරිසරයේ විඳින්න පුළුවන් උපරිම නිදහස කාටවත් කරදරයක් නොවෙන්න විශේෂයෙන් පරිසරයට හානි නොවෙන්න විඳගන්න අපිට පුළුවන් උනා. අපි ගිය පාරේ අවසාන කිලෝමීටරයක වගේ කොටස ඒ දවස් වලදී පාරක් විදිහට පාවිච්චි උණත්, ඒ කොටස අද වෙද්දී බලාගාරෙට වතුර ගලාගෙන යන ඇළ මාර්ගය විදිහට හදල ඉවරයි. කාටහරි ආපහු හුළං ඇල්ලට යනවනම් කැලේ මැද්දෙන් පාරක් හොයාගෙන තමයි යන්න වෙන්නේ. ඒ සයිට් එක ඉවර වෙලා මේ වෙද්දී අවුරුදු දෙකකට වැඩි  කාලයක් වෙනවා. ඒ නිසා මේ වෙද්දී වාඩිය ඉතුරුවෙලා තියෙන්න පුළුවන් කමක් නැහැ. ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ ගුණේ අයියලාගේ වාඩිය සහ වටපිටාව පරිසරය ගැන ලස්සන මතකයන් රැසකුත් එක්ක ගත්තු ෆොටෝ දෙක තුනකුත් විතරයි.

රස විඳීම සඳහා අමතර ෆොටෝ ටිකක්

නෑමට පෙර විවේකයක්

නෑම සහ විවේකය

ගඟෙන එගොඩ උනේ මෙතනින්

කවුරුත් දන්නා බලු නගුට මල්

හතු වර්ගයක්

නොදනී, කොලේ පාටට ගැළපෙන්න ඉන්නේ සතුරන්ගෙන් බේරෙන්න

වාඩියේ ජීවිතේ

හුළං ඇල්ල බලන්න කැමතිද....

මේ ගමන ගැන සටහන ලියන්න මුලින්ම පටන් ගත්තේ 2012 අවුරුද්දේ දවසක, එදා මම උණ හැදිලා වැඩට ගියේ නැහැ. ගෙදර ඉන්න ගමන් මට හිතුනා ආපහු බ්ලොග් එකේ වැඩ පටන් ගන්න ඕනේ කියලා. එහෙම හිතලා ලියන්න පටන් ගත්තත් කතාව ලියන එක දවසින් දවස පහු උනා.

කළිනුත් වතාවක කිව්වා වගේ මම ලංකාවට ගොඩ බැස්සේ 2012 අප්‍රේල් 27 වෙනිදා. ආපු දවසේ ඉඳල මම හිත හිතා හිටියේ කාත් එක්ක හරි සෙට් වෙලා ට්‍රිප් ගොඩාක් යන්න ඕනේ කියලා. ටික දවසක් ගියාට පස්සේ අපේ පල්ලෙහා බැච් එකක හිටපු යාළුවෙක් කතා කරලා කිව්වා එයා වැඩ කරන තැන තියෙන්නේ මහ කැලයක් ඇතුලෙ, නතර වෙන්න පහසුකම් එහෙම සලසන්න පුළුවන්, එහෙ එන්න කියල කිව්වා. එහෙම කියල ඒ පැත්ත ගැන, බලන්න තියෙන දේවල් ගැන වරුණාවකුත් කලා. එයා වැඩ කරනවා කිව්වේ බළන්ගොඩ පැත්තේ මහ කැලයක් ඇතුලේ හදාගෙන යන කුඩා ප්‍රමාණයේ ජලවිදුලි බලාගාරයක.  අපි එක්ක කැලෑ ගමන් වල යන දහ පහළොස් දෙනෙකුත් දැන් මේ ගමන යන්න ලක ලෑස්ති උනා.

මේ ගමන පිටත් වෙන්න අපි ප්ලෑන් කලේ 2012 මැයි මාසේ 05 වෙනිදා. ඒ දවස් වෙද්දී මම ජොබ් එකකට යන්න හිතලවත් තිබුනේ නැහැ. අපේ මහ ගෙදරට වෙලා වාහනේ කරන්න තිබ්බ රෙපෙයාර් වැඩ ටිකකුත් කරගෙන පොඩි රස්ති පාරක් එහෙම දාගෙන හිටපු කාලයක්. හමිනේලාගේ ගෙදර ඉඳලා මේ ගමන යන්න පිටත් වෙන එක පහසු නිසා කළින් දවසේ හවස හාමිනේ කොළඹ ඉඳලා රත්නපුරේ තියෙන එයාලගේ මහ ගෙදරට එන්නම් කියල මටත් එහාට එන්න කියල කිව්වා. ගමනට උවමනා වෙයි කියල හිතපු හැම අටමගලක්ම වාහනේට පටවගෙන කලවාන පාරෙන් ගිහින් හවස හය වගේ වෙද්දී එයාලගේ ගෙදරට ගියා. රට ඉඳල එද්දී ගෙනාපු අට්ටලොට්ට එහෙමත් මේ එක්ක වාහනේට දා ගත්තා. මේ ගමන යන්න බළන්ගොඩ කිට්ටුව ගෙවල් තියෙන යාළුවෙකුත් එන්න සෙට් වෙලා හිටියා. උන් කීප දෙනෙක් සිකුරාදා හවස වැඩ ඇරිලා බළන්ගොඩ යන්න පිටත් වෙනවා කියල කළින්ම කිව්වා. ඒ එන වාහනේ එල්ලිලා මගේ හාමිනේත් කොළඹ ඉඳල රත්නපුරේ ගෙදරට එන එක තමයි අපේ ප්ලෑන් එක උනේ, හැබැයි එයාල එද්දී තරමක් රෑ උනා. හාමිනේව ගෙනත් ඇරලවපු අපේ යාළුවො ටික තේ එහෙම කාරිය බීල හෙට හමුවෙන බලාපොරොත්තුවෙන් අපෙන් සමු අරගෙන කෙලින්ම බළන්ගොඩ බලා පිටත් උනා. රත්නපුරේ ඉඳල අපි එක්ක යන්න තව ගෑණු දරුවෙකුත් එනවා කියල කෝල් එකක් දීල තිබ්බා. රෑ එයාට කෝල් එකක් දීල එයා ඉන්න තැන එන්න ඕනේ වෙලාව එහෙම දැනුම් දුන්නා. දැන් ඉතින් දවසේ වැඩ අහවරයි. අපි දෙන්නත් කාල බීල ඉවර වෙලා ගමනට ඕනේ කරන ඇඳුම් පැළඳුම් එහෙම ලෑස්ති කරලා තියල නිදා ගන්න ගියා.

උදේ පාන්දරින් නැගිටලා ලක ලැස්ති වෙලා මගදී කන්න බොන්න අරුමෝසම් කෑම ටිකකුත් අරගෙන බස් ස්ටෑන්ඩ් එක දිහාට ගිහින් අර ළමයවත් එක්කාසු කරගෙන ගමන පිටත් උනා. ඒ වෙද්දී වෙලාව උදේ හයට ටිකක් විතර කිට්ටුයි. අපේ දඬු මොණර යන්තරේ පිහිටෙන් පඹහින්නට යද්දී උදේ අට අටහමාර විතර උනා. අපිට කළින් කණ්ඩායමේ කීප දෙනෙක්ම එතනට ඇවිත් හිටියා. තව කොටසක් මග එන ගමන් කියලත් දුරකථන පණිවුඩ හරහා දැනගන්න ලැබුනා. ටික වෙලාවක් ඉන්නකොට අපේ නඩේ පිරිස සම්පුර්ණ උනා. අපේ නඩේ පිරිස ඔක්කොම දහතුන් දෙනෙක් හිටියා. අපි එක්ක මේ ගමන ගිය අය අතරින් එදාම දැකපු අය හිටියා තුන් හතර දෙනෙක්. ඔක්කොටම වැඩිය අපුරු වැඩේ තමයි අපේ හොඳම යාළුවෙක් ඉන්නවා ගලා කියලා. ඌ ඇවිත් තිබුනේ උගේ අඹු සිඟිත්තයි වයස අවුරුදු 2 ක් වගේ වෙන පොඩි එකයි, බඩේ ඉන්න මාස 5 ක වගේ පොඩි එකෙකුත් එක්ක.

එදා වෙසක් පෝය දවසක්. අපේ යාළුව කියපු විදිහට තව ටිකක් උඩහට වෙන්න මඤ්ඤොක්කා දන්සලක් තියෙනවා, ඒකත් වැඳගෙන කාරිය අපේ ගමන පටන් ගම්මු කියලා යාළුවා යෝජනා කලා. අපි ආපු වාහන වලයි යාළුවගේ සයිට් එකෙන් ආපු කැන්ටර් එකකයි නැගල දන්සල දිහාට යන්න පිටත් උනා. අපි දන්සල ළඟට යද්දී දන්සල හරියට පටන් අරගෙනත් නැහැ. අපි ගියාට පස්සේ තමයි පහන් එහෙම පත්තු කරලා දන්සල පටන් ගත්තේ. මඤ්ඤොක්කා තම්බලා කොච්චි සම්බලයක් හදලා කැන්ද කොළ වල තමයි කන්න තිබුනේ. මදියි නොකියන්න දන්සල වැඳපුදාගෙන මගදී කන්නත් ටිකක් ඔතාගෙන, එතන දන්සල් වඳින්න ආපු සුද්දෝ ටිකකට අපේ සුරතල් මුණු පොඩි ටික ෆොටෝ ගහ ගන්නත් ඉඩ දීලා කාරිය වැදගත් විදිහට ආපහු එන්න පිටත් උනා. එතනින් පඹහින්න හංදියට ඇවිත් පෙරේත කෑම ජාති මොනවා හරි ගන්න ආපහු ටික වෙලාවක් නතර උනා.

එකෙක් මෙලෝ රහකට නැති ජම්බෝල ගෙඩි වගයක් ගත්තා, හොඳටම ඇඹුල රඹුටන්, පරණ වෙච්ච ගඩුගුඩා ගෙඩි වගයක්, මෙන්න මේ වගේ රසවත් කෑම ජාති තමයි අපේ උන් අරගත්තේ. හැබැයි ඉතින් කිසි දෙයක් ඉතුරු උනේ නැහැ. ඒ එක්කම තව උයන්න උවමනා කරන බඩු මුට්ටු එහෙමත් අරගෙන ගමන පිටත් වෙන්නයි දැන් සුදානම. පඹහින්නේ ඉඳලා කැම්පස් එකට යන පාර දිගේ ටික දුරක් ගියාම වම් පැත්තට හැරෙන්න පොඩි ගුරු පාරක් තියෙනවා. ඒ පාරේ තමයිලු අපි යන්න ඕනේ. හැබැයි ඒ පාරේ කාර් යන්න බැහැ. ඔක්කොටම කළින් අපේ උන් ආපු කාර් දෙකක් ඒ කිට්ටුව තියෙන ගෙදරක මිදුලකට දැම්මා.

ඊට පස්සේ කාර් දෙකේ ආපු උදවිය කැන්ටර් එකටයි අපේ දඬුමොණරේටයි නැගගත්තා. ගලා සහ පවුලේ පිරිස ගොඩ උනේ අපේ වාහනේට. අනිත් කීප දෙනා කැන්ටර් එකට නැග ගත්තා. දැන් තමයි අපේ නියම ගමන පටන් ගන්නේ. ඒ පාර දිගේ ටික දුරක් යනකොට වියළි කලාපයේදී දකින්න ඉන්න කුරුල්ලෝ එහෙමත් දකින්න ලැබුනා, ඒ වගේම තෙත් කලාපේ තියෙන සුන්දරත්වයත් ඒ අස්සේ අඩු නැතුව දකින්න තිබුනා. මුලදී පාර තරමක හොඳ මට්ටමක තිබුණත් ටික දුරක් ගියාට පස්සේ හතරගාතෙන් යන වාහන ඇරෙන්න වෙන වාහන ඒ පාරේ යන්න බැහැ. ඒ තරමට කඳු තියෙන බොහොම දුෂ්කර ලස්සන පාරක් තමයි එහාට යද්දී තිබුනේ. කඳු නැග්ම වැඩි උනා වගේම පාරේ පොඩි බොරළු ගතියකුත් තියෙන නිසා රෝද එක තැන කරකැවෙන්න බලනවා. හතරගාතේ දා ගත්තහම ඒ ප්‍රශ්නේ නැහැ, ඒ උනාට හයියෙන් යන්න බැහැ. මේ දුෂ්කර කොටසේ පාර කපල තියෙන්නේ ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් නිසා මීට වඩා දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැහැ. අන්තිමට අපේ යාළුවගේ ක්වාටර්ස් එක ගාවට එද්දී වෙලාව 12 ට වගේ කිට්ටු උනා. එතන ටික වෙලාවක් නතර වෙන්න තීරණය කලේ අපේ කට්ටියගේ වැසිකිළි කැසිකිළි අවශ්‍යතා සපුරා ගන්න සහ ගිමන් නිවා ගන්න හිතාගෙන. ඒ අවට මහකැලේ උනාට පවුල් දෙකක් හෝ තුනක් එළවළු වගා කරගෙන ජීවත් වෙනවා. අපි හිටපු තැනම සරුවට වැදුණු වම්බටු වගාවක් තිබුනා. ඒ ළඟ තියෙන ගෙදරට ගියාම මිදුලේ තියෙන පැණි දොඩම් ගහෙන් ඇති තරම් ගෙඩි කඩා ගන්න කිව්වා. පැණි දොඩම් ගෙඩි ටික කුස්සියට අරගෙන ගිහින් කපල, මිරිකලා රස බීමක් හදාගෙන බිව්වට පස්සේ දැනුන සනීපෙ කියල වැඩක් නැහැ.

මේ තියෙන්නේ අපි හදාගෙන බීපු දොඩම් ගහේම ෆොටෝ එකක්

අපි රෑ නතර වෙන්නේ කොහෙද කියන එක ගැන ඒ වෙලාවේ පොඩි කතිකාවතක් ඇති උනා. අපේ යාළුවා කළින්ම කියපු විදිහට එක තැනක් තමයි එයාගේ ක්වාර්ටස් එක, අනිත් තැන තමයි දිය අල්ල ගාව තියෙන වාඩිය. අපිට තෝර ගන්න අවස්ථා දෙකක් තිබුනා. අපි දැන් ඉන්න තැන හිටියොත් කිසි කරදරයක් නැතුව උයා පිහාගෙන කාලා, හොඳට ඇඳක නැගල නිදා ගන්න පුළුවන්. වාඩියට ගියොත් ගල් තලාව උඩ නිදාගෙන කැලේ කොහේ හරි තැනක් වැසිකිළිය විදිහට පාවිච්චි කරගෙන පොඩි පහේ කට්ටක් කන්න වෙනවා. අන්තිමට හැමෝගෙම අදහස උනේ හුළං ඇල්ල ගාව තියෙන වාඩියේ නතර වෙමු කියන එක තමයි. අර බඩදරු මනුස්සයා පවා හිටියේ ඒ මතයේ තමයි. අන්න අදහන්න වටින ගෑනු. අපි ගිය පාරේ සමහර තැන් වල පලංචි වලින් නගින්න බහින්න එහෙමත් තිබුනා. මේ ළමයා ඒ එකක්වත් අත ඇරියේ නැහැ. අපේ ගමනාන්තය වෙච්ච හුළං ඇල්ල ගාව තියෙන වාඩිය දක්වා කිසි කරදරයක් නැතුව බොහොම පරිස්සමට ආවා.

මේ තියෙන්නේ හුළං ඇල්ල, හොඳට පේන ෆොටෝ එකක් ගහන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නැහැ

ජිවිතේ පළවෙනි වතාවට තමයි හුළං ඇල්ල කියල දිය ඇල්ලක් තියෙනවා කියල දැන ගත්තේ. මෙතන තියෙන විශේෂත්වය තමයි දිය ඇල්ල ගාවම තියෙන ලොකු ගල්ගෙඩියක් උඩ තමයි මේ කියන වාඩිය අටවලා තියෙන්නේ. පොඩි කපොල්ලක් අස්සෙන් වගේ ගිහින් උඩට නැගලා ගිහින් මේ වාඩියට යන්න පුළුවන්. වාඩිය තියෙන ගල් තලාව මහ ලොකු එකක් නෙමෙයි, අඩි 30 ක් විතර දිග අඩි 20 ක් විතර පළල ගලක්. ඒ වගේම දිය ඇල්ල වැටෙන්නේ හරියටම වාඩිය තියෙන ගලේ මුල ආසන්නයට වගේ. උඩට නැග්ගම අපි ඉන්නේ දිය ඇල්ල වැටෙන්න පටන් ගන්න උසට ආසන්න මට්ටමේ උසක. ඒ නිසා වැස්සක් නිසා වතුර වැඩිවෙලා වෙන්න පුළුවන් අවධානමක් එතන නැහැ. පුදුමාකාර ලස්සන වටපිටාවක්, පරිසරයක් තමයි එතන තියෙන්නේ. ඒ වගේම ෆෝන් වලට සිග්නල් නැහැ, කරන්ට් එක නැහැ, වාහන සද්ද බද්ද නැහැ. අඩු ගානේ අපි ආපු වාහන දෙකවත් පේන්න නැහැ. ඒවා නතර කරපු තැන ඉඳලත් සෑහෙන දුරක් පයින් එන්න ඕනේ වාඩිය තියෙන තැනට. ඒ වගේ පරිසරයක විවේකයෙන් දවසක් දෙකක් හරි ඉන්න ලැබෙන එක මොනතරම් වාසනාවක්ද කියල තමයි මට හිතුනෙ.

වාඩිය තෙක් අප ආ දුෂ්කර ගමන

මේ තියෙන්නේ වාඩියට ඇතුල් වෙන පාර

මුලින්ම අපි කලේ දෙතුන් වතාවක් වාහන ගාවටයි වාඩියටයි ගිහින් බඩු මුට්ටු ටික ගෙනියපු එක. වාඩියට යන අඩි පාරත් සෑහෙන්න භයානකයි. අලුතින් කපල දාපු බොරළු පස්, බුරුල් වෙච්ච ගල් එහෙම නිසා බොහොම පරිස්සමින් තමයි යන්න උනේ. මගේ ගාව හුළං පුරවන්න පුළුවන් මෙට්ටයක් තිබුනා. කොයිකටත් කියලා ඒක අරගෙන ආපු එක ලොකු දෙයක් උනා.  ගෑණු දරුවන්ටයි ගල් බොරළු පවුලේ පොඩි එකාටයි ඒක උඩ ඉන්න පුළුවන් විදිහට වාඩිය ඇතුලේ මෙට්ටේ එළලා හුළං පුරවල දුන්නා. වාඩිය ඇතුළේ ලොකු පැදුරු වගයක් තිබුනා. ඒ ටිකත් එළලා කට්ටියටම ඉන්න පුළුවන් විදිහට කල් තියාම ලෑස්ති කර ගත්තා. 

මේ වාඩියේ තමයි මේ ව්‍යාපෘතියේ බෝර දාන උදවිය නවාතැන් අරගෙන ඉන්නේ. අපි ගියේ නිවාඩු දවස් කීපයක් අල්ලලා නිසා සයිට් එකේ මිනිස්සු පඩි අරගෙන ගෙවල් බලා ගිහින් තිබුණා. සයිට් වල සාමාන්‍ය ක්‍රමය අනුව කීප දෙනෙක් නතර වෙලා හිටියා බඩුමුට්ටු වල සහ සයිට් එකේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන්.

වාඩියට ගිහින් වැඩ පටන් ගනිද්දී

අපරාදේ කියන්න බැහැ ඉතුරුවෙලා හිටපු කීපදෙනා අපිට පුදුම සහයෝගයක් දුන්නා. උයාපිහා ගනිද්දී වගේම, අනිත් හැම වැඩකදීමත්. වාඩිය බාරව හිටියේ ගුණේ අයියා, ඒ එක්කම පාලිත අයියත් ඇවිත් දවල් කෑම හදන්න ලෑස්ති කලා. කැන්ටර් එකේ ඩ්‍රයිවර් මහතා අපි එක්ක වැඩි වෙලාවක් හිටියේ නැහැ. ගෙදර ගිහින් හෙට එන්නම් කියල පිටත් උනා. ගුණේ අයියල හදන ව්‍යංජන වර්ග වල පුදුම රසක් සුවඳක් තියෙන්නේ, ඒකට හේතුව “හෝ” මිරිස් කියල එයාල හඳුන්වන කොච්චි ජාතිය දාල තමයි කෑම හදන්නේ. මමත් එන ගමන එයින් පැල දෙකක් අරගෙන ආව ගෙදර. (එයින් එක පැළයක් ගොලුබෙල්ලෝ කාලා විනාශ උනා, අනිත් පැලේ ලොකු මහත් වෙලා කරල් කීපයකුත් හැදුනට පස්සේ අපේ මව් තුමීට එක එක කාලෙට ගස් කොලන් සම්බන්ධව එන අපුරු සිතුවිලි වලට අනුව ගලවලා වෙන තැනක ඉන්දුවට පස්සේ නාටු වෙලා මැරිලා ගිහින් තිබුනා) 

අපි හිටපු වාඩිය ගාවින් ගලන්නේ වළවේ ගඟ. අපි උයන පිහන කටයුතු වලට පාවිච්චි කලේ ගඟේ වතුර. බොන්න පාවිච්චි කලෙත් උණු කරලා නිවා ගත්තු ගඟේ වතුර. වැසිකිළි කැසිකිළි කටයුතු වලදී ගෑනු දරුවෝ පොඩ්ඩක් අපහසුතාවට පත් උනත් කාගෙන්වත් කිසි කම්ප්ලේන් එකක් තිබුනේ නැහැ. බාල්දියට වතුර එකක් අරගෙන කාටවත් නොපෙනෙන කැලෑ රොදකට යන එක තමයි කරන්න තියෙන්නේ. හැමෝම වගේ කිසි අවුලක් නැතුව ඒ තිබුණ තත්වෙට හැඩ ගැහුනා.

දිවා ආහාරය සහ ගිමන් නිවා ගැනීම

වනසැරිය අරඹද්දී

බිං කොහොඹ

දවල් කෑම කාල ටික වෙලාවක් තැන තැන හාන්සි වෙලා එහෙම ඉඳලා හවස 4 කිට්ටු කරලා අපි ආපු පාර දිගේ ටිකක් ඇවිදින්න යමු කියල පිටත් උනා. ඒ යන අතරමගදී දැකපු විශේෂ දෙයක් විදිහට මතක තියෙන්නෙ වටින බෙහෙත් ශාකයක් වෙන බිම් කොහොඹ පැලේ විතරයි. මගදී සමනල්ලු කීප දෙනෙක්ව දැක්කත් හරියකට ෆොටෝ ගහන්න උනේ නැහැ. ඒ වගේම බීඩි ඔතන්න කොළ කඩා ගන්න බීඩි කොළ පැළයක් තිබ්බා පාර අයිනෙම. මේ පැතිවල ඉක්මනට කළුවර වැටෙන නිසා වැඩි වෙලා ඉන්නේ නැතුව ආපහු වාඩියට යන්න තීරණය කලා. හවාස 6 වගේ වෙද්දී අපි ආපහු වාඩියට ආවා. ආලෝකය සීමාසහිත නිසා වැඩිය කළුවර වැටෙන්න කළින් රෑ කෑම උයා පිහා ගන්න එක කරගන්නත් එපායැ.

ගල් තලාවේ කෙළවර ගල් ආසනයේ වාඩි වී බීඩියක් උරන්නේ ගුණේ අයියාය

ගුණේ අයිය අපිට රෑ කෑම හදන්නත් සෑහෙන උදව් කලා. වාඩිය ගාව තිබ්බ වතුර කලේ, බාල්දිය එහෙම හැම තිස්සෙම වතුර වලින් පුරවල තියන්නත් ගුණේ අයිය සෑහෙන උනන්දු උනා. රෑ කෑමට වෙලාව එනකල් ගල් තලාව උඩ ගහපු ගිනි මැලේ වටේ වාඩි වෙලා වල්පල් කතා කර කර හිටියා. වටේට හඳ එළිය වැටිලා පුදුම ලස්සනක් තිබුනේ. වාඩිය ගාවට හඳ එළිය වැටෙන්නේ නැත්තේ එතන හෙවණ කරපු මහ විශාල කෝන් ගහ නිසා. ටික වෙලාවක් එහෙම ඉන්නකොට තරමක් ඈතින් හූ සද්ද වගයක් ඇහුනා. ටික වෙලාවකින් සද්දේ තව ටිකක් වැඩි උනා. ගඟ එහා පැත්තෙන් පොඩි පොඩි එළි වගයකුත් පේන්න ගත්තා. අපිත් එළියට බැහැලා ටෝර්ච් එහෙම ගහලා බැලුවා මොකක්ද මේ වෙන්නේ කියලා. ගඟෙන් එහා පැත්තෙන් මිනිස් නඩයක් යනවා. දූවිලි ඇල්ල බලන්න ගිය ඒ කිට්ටුව පාත නඩයක් කැලේ හරහා යන්න ගිහින් රෑ වෙච්ච නිසා තමයි ඒ කලබලේ ඇති වෙලා තිබුනේ. ෆෝන් වල තියෙන කණාමැදිරි එළියෙන් අලි ඉන්න කැලේ හරහා පොඩි උන්වත් අරගෙන යන එක මොන තරම් භයානකද. අලින්ට බයේ තමයි මෙයාල කෑ ගගහ යන්නේ කියල අපිට තේරුණා. අපි ඉන්න හරියේ එයාල පොඩ්ඩක් නතර වෙලා ගුණේ අයියල එක්ක කතා කළා. දුවිලි ඇල්ල බලන්න ගිහින් කවුරු හරි මෝඩ කමට කියපු නිසා පොඩි ළමයිනුත් අරගෙන මහා කැලේ මැද්දෙන් එද්දී රෑ වෙලා. සමහර ළමයින්ව වඩාගෙන යන තරමට පොඩියි. අපේ පැත්තෙනුත් එයාලට උදව්වක් කරනවා කියල කරන්න දෙයක් තිබුනේ නැහැ. අනිත් එක ඒ නඩේ උදවිය මේ හරියේ කැලෑව ගැන යම් දැනීමක් තියෙන අය බව බව මට හිතුනා. පාර තියෙන ඉසව්ව ගුණේ අයියලාගෙන් හරියටම අහගෙන ඒ මිනිස්සු පිටත් වෙලා ගියේ ආව වගේම කෑ ගගහ සද්ද කර කර. ඔහොම තව ටික වෙලාවක් ඉඳලා බත් එහෙම කාලා නිදා ගන්න ගියා. ආ කියන්න අමතක උනා, ඊට කලින් මම රට ඉඳල එද්දී ගෙනාපු චොකලට් වගයක් මේ ගමන එද්දී අරගෙන ඇවිත් තිබුනා. ඒවා ටික ටික හැමෝටම බෙදල දුන්නා. ඊට පස්සේ තමයි සතුටින් නිදා ගන්න ගියේ.

අපි ආපු නිසා වාඩියේ නියම අයිතිකාරයෝ වෙච්ච ගුණේ අයියලට වෙන නවාතැනක් හොයාගෙන යන්න සිද්ධ උනා. අපි හිටපු තැන ඉඳන් තරමක් එහායින් තව පොඩියට හදපු වාඩියක් තිබුනා මම වාහනේ නතර කරපු තැන. අන්න ඒකෙ තමයි ගුණේ අයිය නතර උනේ. පාලිත අයිය ගෙදර ගිහින් උදෙන් එන්නම් කිව්වා.

පලවෙනි දවසේ අපේ කටයුතු මේ විදිහට හමාර උනා, දෙවෙනි දවසෙන් ඉක්මනටම හම්බ වෙමු.

විදියබණ්ඩාර කුමරාගේ ඔටුන්නේ ඉතුරු ටික කෝ....

ලංකාවට ආවට පස්සේ මට එක පෝස්ට් එකක්වත් දාන්න බැරි උනා. ඒකට හේතුව උනේ වෙලාවක් නැතිකමම නෙමෙයි. හිතේ එකලාසයක් නැති කම කියලයි මට හිතෙන්නේ. රට ඉන්න කාලේ මේ තරම් නිදහසක් නැති කාලෙදිත් බ්ලොග් එකට පෝස්ට් එකක් දෙකක් කොහොමහරි දානවා. ඒත් ලංකාවට ඇවිත් රස්සාවක්  නොකර ගෙදරට වෙලා හිටපු කාලේ දැන් මාසෙකට වඩා දවස් කීපයක් වෙනවා. ඒත් මේ කාලයේදී මට එක පෝස්ට් එකක්වත් දාන්න බැරි වෙච්ච එකට මගේ කම්මැලිකමත් ලොකු හේතුවක් උනා කියල මට හිතෙනවා.

මම ආපහු පරණ පුරුදු පුරුදු නිධන් කතාවකින්ම වැඩ අල්ලන්නයි මගේ කල්පනාව. මේ කතාව අපේ ගෙදර ඉඳලා කිලෝමීටර 2 ක් වගේ දුරකින් තියෙන තැනක වෙච්ච ඇත්ත සිද්ධියක්. ඊයේ දවල් වෙච්ච කතාවක් නිසා මට එක පාරටම මේ කතාව පෝස්ට් එකකට දාන්න ඕනේ කියල හිතුනා.
ඊයේ දවල් අපේ ගෙදරට ආපු ලොකු මාමා ටික වෙලාවක් මාත් එක්ක කතා බහ කරකර හිටියා. එයා කලා අංශයෙන් ගුරු උපදේශක වරයෙක්. අපේ ගම්පලාත ගැන ලියවෙච්ච පොතක තිබුණ යම් කරුණක් ගැන තමයි ලොකු මාමා මාත් එක්ක කතාබහ කලේ. ඒ පොතේ හැටියට විදියබණ්ඩාර කුමාරයාගේ ඔටුන්නේ කොටසක් කොළඹ කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කර තිබෙන බවක් ලියවිලා තිබුණු බවක් ලොකු මාමා මා හට පැවසිය.
එක පාරටම මට මතක් උනේ ගිය සතියේ වෙච්ච සිද්ධියක්. ගෙදරට වෙලා නිකන් ඉන්නේ නැතුව පොඩ්ඩක් ඇවිදින්න ගියපු වෙලාවක මම මේ ඔටුන්න ලැබුණ බව කියන  ඉඩමේ දාල තියෙන තීන්ත කඩේට ගොඩ උනේ පොඩි වැඩක් කරගන්න. ඒ කඩේ ඉන්නේ ඉඩමේ හිමිකරුගේ පුතා. කඩේට ගොඩවෙලා මගේ වැඩේ කෙරෙනකල් ඔහුත් සමග ඒ පරණ සිද්ධිය ගැන පොඩ්ඩක් කතාබහ කරන්න මට හිතුනේ අහම්බෙන් වගේ. ඔටුන්න හම්බ වෙච්ච සිද්ධියට දැන් අවුරුදු හය හතක් විතර වෙනවා මට මතක විදිහට.

ලොකු මාමා මට කියපු විදිහට දැන් කෞතුකාගාරයේ තියෙන්නේ ඔටුන්නේ කොටසක් විතරයි. මේක ඇහුවම මට පුදුම හිතුනේ ඇයි මේ එක කොටසක් විතරක් කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කරලා තියෙන්නේ කියලයි.
මේ සිද්ධිය සිද්ධවෙච්ච කාලේ විතරක් නෙමෙයි ඊයේ පෙරේදා අහම්බෙන් වගේ දැන ගත්තු විදිහටත් විදියබණ්ඩාර කුමාරයාගේ ඔටුන්නේ කොටසක් විතරක් නෙමෙයි සම්පුර්ණ ඔටුන්නම කෞතුකාගාරයේ තියෙන්න ඕනේ.


දැනට අවුරුදු හයකට විතර කලින් වෙච්ච මේ සිද්ධිය මම අප දැනගත්තේ මෙන්න මේ විදිහට.
අදාළ ඉඩම තරමක කඳු ගැටයක් සහිත ඉඩමකි. එහි හිමිකරුගේ අනුමැතිය ඇතිව වෙනත් පාර්ශවයක් පස් කැපීමේ නිරතවී සිට ඇත. එම පස් යම් කිසි ඉඩමක් ගොඩ කිරීමේ කටයුත්තක් සඳහා ට්‍රැක්ටරයක් ආධාරයෙන් ප්‍රවාහනය කරමින් සිට ඇත. පස් කැපීමට යොදාගත් යකඩ ඉන්නක ඇනුන අමුතු යමක හඬ ඇසුණු පිරිස කල විපරමේදී මැටි මුට්ටියක් තුළ තිබූ එම රන් ඔටුන්න ලැබුණු බවය. නමුත් එය බෙදා ගැනීමට යාමේදී ප්‍රශ්නයක් ඇතිවූ බවක් එදවස කියැවුනි. එනම් ඉඩමේ හිමිකරු එහි සම්පුර්ණ අයිතිය ඔහු සතු බවත්, පස් කැපු අය එහි සම්පුර්ණ අයිතිය ලබා ගැනීමට තැත්කළ බවත්ය. කෙසේ හෝ එය කොටස් වලට කඩා බෙදා හදා ගැනීමට මොවුන් ක්‍රියා කර ඇති බවක්ද කියැවුනි. ඉන් අනතුරුව මෙම සිද්ධිය කෙසේ හෝ පොලිසියට ආරංචි වී ඇති බවත් එය පොලිසියෙන් රැගෙන ගොස් පුරා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව වෙත ලබා දුන් බවත් එදවස අප ඇසු කතාව විය.

ගිය සතියේ ඉඩම් හිමි කරුගේ පුතා හමුවී මා අසාගත් කතාව මෙසේය.
ඔවුන්ට අයත් ඉඩමේ පස් කැපීමේ යෙදුනු පිරිස එම කාර්යය කරගෙන ගොස් ඇත්තේ යන්ත්‍ර සුත්‍ර ආධාරයෙන් නොව මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකුගේ ශ්‍රමයෙන් වන අතර, කන්දිය කැඩීමෙන් පසු වැටෙන පස් කෙළින්ම ට්‍රැක්ටරය තුළට වැටෙන සේ තබා තම කාර්යය කරගෙන ගොස් ඇත. එහිදී යකඩ ඉන්නක වැදී මැටි මුට්ටිය තුළ වූ රන් ඔටුන්න කොටස් හයකට කැඩී ට්‍රැක්ටරය තුළට වැටුණු බවත් එහි සිටි හය දෙනා එම රන් කොටස් 6 බෙදාගත් බවත්ය. ඉන් එක් අයෙකු තමාට ලැබුන කොටස උකස්‌ කිරීමට රජයේ බැංකුවකට ගොස් ඇති බවත් බැංකුව හරහා ලැබුණු තොරතුරු හරහා ඔටුන්නේ කොටස් සියල්ලම පොලිසිය භාරයට ගත්බවත් ඉන් සතියකට පමණ පසුව පුරා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට එම කොටස් ලබා දුන් බවත් ඔහු පැවසීය.

(රන් ඔටුන්න කොටස් හයකට කැඩී එහි සිටි හය දෙනා එම කොටස් හය  බෙදාගත් බව කියූ කියමන පමණක් මා විශ්වාස නොකළේ, එය ඉබේ කැඩුණු බවක් මා විශ්වාස නොකරන නිසාය)


මා ඇසු මෙම කතා දෙකෙන්ම කියවෙන පරිදි එම ඔටුන්නේ සියළුම කොටස් පොලිසිය වෙත ලබා දී ඇති බව කියවිණි. පොලිසිය හරහා එම කොටස් පුරා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට බාර දුන් බවද කියවිණි. නමුත් පොතේ ඇති පරිදි කෞතුකාගාරයේ ඇත්තේ එක කොටසක්ලු.
ඉතිරි කොටස් කිහිපය නතර වුයේ කොහිදැයි සිතීම ඔබට බාරය.